قدح در خدا ورسول شود و از براى نفع عمروعايشه شيطان را بر رسول خدا وابو بكر وعلى بلكه بر عايشه ؛ نيز مسلّط مىسازند ، و كارى را به پيغمبر صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم نسبت مىدهند كه اوباش واراذل ، بلكه هيچ انسانى كه فى الجمله آبرويى وتسلّطى داشته باشد مرتكب آن نشود و از ارتكاب آن عار داشته باشد ، با آنكه بغوى در مصابيح از اخبار صحاح از ابن مسعود روايت كرده كه پيغمبر فرمود كه : « نيست كسى مگر آنكه موكّل است به او قرين ورفيق او از جنّ - يعنى از شياطين - چنان كه در شرح به آن مفسر است صحابه گفتند كه به تو نيز موكّل است يا رسول اللَّه ؟ فرمود : و به من هم مگر اين است كه خدا اعانت كرد مرا پس مسلمان شد ، پس امر نمىكند مرا مگر به كار خوب « 1 » » . وهرگاه رسول خدا چيزى نداشت كه بازيگران بر سبيل اجرت دهند كه تا در خانهء حضرت بيايند و با عزّت وآبروى ، از براى عايشه رقّاصى كنند مىبايست كه أوّلا چيزى قرض كند ، يا به وعده ايشان را ، يا حق و حرمت خود را شفيع سازد ، يا آنكه مانند مودّت ذوى القربى آن را از اجر رسالت محسوب نمايد ، لكن جناب اقدس الهى از نهايت

--> ( 1 ) - مصابيح السنّة : 1 / 129 حديث 48 ، صحيح مسلم : 4 / 2167 حديث 69 ، مشكل الآثار طحاوى : 1 / 29 - 30 .